Re-integratie verloopt niet altijd vanzelf. Soms blijven opbouw, energie en belastbaarheid steken, terwijl de wil er wél is.
Wat kun je als leidinggevende doen wanneer een medewerker vastloopt in de re-integratie?

In deze blog geef ik een inkijkje in hoe coaching binnen zo’n traject eruit kan zien — en hoe er weer beweging kan ontstaan.

“Ze wil echt graag opbouwen en werken… maar het lukt niet om verder op te bouwen.”

Een leidinggevende zei dit tegen mij toen de re-integratie van een medewerker begon te stagneren.

De uren bleven steken.
De energie wisselde.
En het was lastig te duiden waar het precies zat.

Een concreet moment maakte dat pijnlijk zichtbaar:
na een werkdag en een gesprek met collega’s moest zij onderweg naar huis haar auto aan de kant zetten, omdat haar lichaam niet meer meewerkte.

De wil was er.
Maar de belastbaarheid volgde niet.

Wat speelde hier?

• Opbouw in uren stagneerde
• Herstel na werk was onvoldoende
• De privésituatie vroeg veel energie
• De medewerker gaf wisselende signalen: wel willen, maar niet kunnen volhouden
• Er was onduidelijkheid over wat haalbaar was en wat er verwacht werd

👉 Typisch zo’n situatie waarin het “net niet loopt”, maar ook niet volledig vastzit.

De bedrijfsarts was al betrokken geweest. Er was contact geweest met de praktijkondersteuner en de wachttijd voor verdere psychologische begeleiding bleek lang. Coaching werd geadviseerd als aanvullende begeleiding binnen de re-integratie.

De leidinggevende nam daarop contact met mij op met de vraag:
“Kun jij meekijken? Het voelt alsof we blijven ronddraaien.”

Hoe kwam de re-integratie weer in beweging?

Onderstaande geeft een indruk van hoe coaching kan bijdragen om een vastgelopen re-integratie weer in beweging te krijgen. Tegelijkertijd blijft iedere situatie anders: belastbaarheid, levensfase, privésituatie, type werk en de relatie met de werkgever spelen hierin allemaal mee.

1. Eerst rust, overzicht en erkenning

In de eerste fase ligt de focus vaak niet direct op opbouwen, maar op:

• erkennen wat er speelt
• overzicht creëren
• vertragen
• en weer enigszins grip krijgen op het dagelijks functioneren

Psycho-educatie helpt hierbij vaak enorm:
uitleg over wat langdurige stress en overbelasting doen met het lichaam en het brein.

Veel mensen begrijpen zichzelf beter zodra ze herkennen waarom concentratie, herstel, emoties of prikkelverwerking anders verlopen dan voorheen.

Soms help ik iemand daarnaast om gedachten, gevoelens en ervaringen meer te ordenen via reflectie- of schrijfoefeningen.

2. Inzicht in belastbaarheid (monitoring en registratie)

Wanneer iemand wat meer stabiliteit ervaart, werk ik vaak met eenvoudige registratievormen, zoals:

• dag- en weekregistraties
• stoplichtregistratie
• monitoring van uren, werkzaamheden en herstelmomenten

Bijvoorbeeld:

• afgesproken versus feitelijk gewerkte uren
• energie aan het begin en einde van de dag
• welke activiteiten energie kosten of juist geven
• wat iemand merkt aan spanning, concentratie of herstel

Dit maakt belastbaarheid veel concreter en tastbaarder.

Niet alleen voor de medewerker zelf, maar ook in de afstemming met leidinggevende, bedrijfsarts, HR of coach.
Het helpt om woorden en onderbouwing te geven aan iets wat eerst vooral “een gevoel” was.

Vaak ontstaat hierdoor meer inzicht in patronen:
waar iemand structureel over grenzen gaat, onvoldoende herstelt of juist stappen begint te zetten.

Later in het traject kan een energieprofiel helpend zijn als extra verdieping op thema’s als stress, herstel en energiebalans.

3. Lichaamsbewustzijn en vroegsignalering

Veel mensen voelen pas achteraf dat het te veel was.

In de coaching werken we daarom niet alleen vanuit praten en analyseren, maar ook vanuit lichaamsbewustzijn:
leren opmerken wat er in het lichaam gebeurt tijdens stress, spanning of overbelasting.

We oefenen met het herkennen van signalen zoals:

• spanning
• vermoeidheid
• onrust
• versnelling in denken of praten

En vooral:
wat doe je vervolgens?

Bijvoorbeeld:

• even vertragen in een gesprek
• een korte pauze nemen
• bewust kiezen iets niet meer op te pakken

Via aandachtsoefeningen, mindfulness en ervaringsgerichte coaching leert iemand signalen eerder herkennen én serieuzer nemen.

Zodat het lichaam niet steeds pas ingrijpt als de grens al ruim overschreden is.

4. Micro-herstelmomenten en concreet gedrag op de werkvloer

We hebben gewerkt met kleine, praktische interventies:

• korte herstelmomenten na activiteiten
• ademruimte en mini-pauzes
• bewust omgaan met overleggen en prikkels
• taken passend maken bij de belastbaarheid

Soms helpt het ook om letterlijk in beweging te komen, bijvoorbeeld tijdens een wandelcoachgesprek. Buiten bewegen en praten maakt het voor sommige mensen makkelijker om uit het hoofd te komen en beter stil te staan bij wat er speelt.

Niet “meer je best doen”, maar leren doseren.

5. Regie nemen in communicatie (o.a. vanuit TA en Voice Dialogue)

Een belangrijk kantelpunt zat in de communicatie.

We hebben geoefend met:

• aangeven wat wél haalbaar is
• verwachtingen actief managen
• verantwoordelijkheid laten waar die hoort

Ook het onderscheid tussen emotie en werk hielp hierbij:
wat hoort bij de functie of situatie — en wat neem je onbewust extra op je?

Hierbij maak ik onder andere gebruik van inzichten uit Transactionele Analyse en Voice Dialogue:
bewustwording van patronen, innerlijke druk en automatische reacties in communicatie.

6. Afstemming tussen betrokken partijen

Daarnaast was er aandacht voor de samenwerking tussen:

• medewerker
• leidinggevende
• HR/verzuimadviseur
• en bedrijfsarts

We besteedden aandacht aan het voorbereiden van gesprekken, het verduidelijken van verwachtingen en het concreter onder woorden brengen van belastbaarheid en behoeften.

Wat heeft het opgeleverd?

De re-integratie kwam weer in beweging.

Niet doordat er ineens veel méér kon, maar doordat er meer inzicht en duidelijkheid ontstond:

• over belastbaarheid en grenzen
• over wat wel en niet haalbaar was
• over hoe eerder signalen te herkennen en bespreekbaar te maken
• over hoe regie te nemen én los te laten waar geen invloed op is

Daardoor ontstond ook meer duidelijkheid in de communicatie tussen medewerker, leidinggevende en andere betrokkenen.

Dat leverde onder andere op:

• eerder signaleren en bijsturen van overbelasting
• minder gevoel van “alles moeten”
• meer regie en overzicht ervaren
• een werkomvang die beter aansloot bij de belastbaarheid
• meer vertrouwen in wat op langere termijn wél passend en haalbaar is

Of zoals zij het zelf verwoordde:Of zoals zij het zelf verwoordde:

👉 “Ik heb niet meer het gevoel dat ik van alles móét. Het opgejaagde is eruit en ik voel veel beter wat wel en niet gaat.”

Tot slot

Als re-integratie stagneert, zit de oplossing zelden in één knop waar je aan draait.

Het vraagt om kijken naar:

• belastbaarheid
• gedrag
• communicatie
• én de afstemming tussen alle betrokkenen

Juist in dat samenspel ontstaat vaak weer beweging.

En soms helpt het om daar iemand bij te betrekken die gewend is om in dit soort vastlopende trajecten mee te kijken — met oog voor zowel de mens als de werkcontext.